Μέρα 3η: Το ταξίδι πίσω

Σκέφτομαι το ημερολόγιο κάθε μέρα τώρα. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να το εξηγήσω. Οι λέξεις δεν είναι ακόμα εκεί. Τις νιώθω, στην άκρη του μυαλού, να προσπαθούν να βγούν αλλά να γλιστρούν πάνω υγρά βρύα της άκρης της σκέψης μου. Οχι, όχι ακόμα. Οχι ακόμα. Αλλά σύντομα. Σύντομα..

Επιβιώνω για τόσο καιρό που ξέχασα να ζω, ξέχασα ότι υπάρχω. Σαν ζώο που το έχουν κλείσει σε κλουβί και έχασε κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, ξέχασα την μυρωδιά του γρασιδιού και τον ελεύθερο ουρανό. Τα αστέρια για μένα δεν είναι πλέον ευχές και υπόσχεση για ένα καλύτερο αύριο, δεν είναι πλέον οι λαμπροί φρουροί μιας ρομαντικής βραδιάς, αλλά μια πικρή ανάμνηση ενός κόσμου που δεν είναι εδώ. Μπορούν οι νεκροί να δουν τ’ αστέρια; Ελπίζω.

Ελπίζω να υπάρχει παράδεισος. Ελπίζω εκεί ο ουρανός να είναι καθαρός και τ’ αστέρια να φαίνονται πιο λαμπερά από οπουδήποτέ στο σύμπαν. Εάν υπάρχει θεός, αυτό είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει. Υστερα από τόσο θάνατο, τόσο φρικτό θάνατο.

Νομίζω ότι είναι το ένστικτο της επιβίωσης που με έσωσε. Γιατί όχι; Με έφερε ως εδώ, γιατί να μην με πάρει ένα βήμα παραπέρα; Τον τελευταίο χρόνο δεν ήμουν καλά. Σωματικά ναι, αλλά όχι στο μυαλό. Αρχισα να μιλώ μόνος μου, έκανα την ρουτίνα μου μηχανικά και γελούσα χωρίς λόγο. Τις πιο καθαρές μου στιγμές βρισκόμουν κάπου και δεν ήξερα γιατί ήμουν εκεί. Ηξερα ότι η μοναξιά μπορεί να σε τρελλάνει αλλά ποτέ μου δεν υποψιαζόμουν πόσο ύπουλα μπορεί να γλιστρήσει τα δάχτυλα της στο μυαλό, μέχρι να σε αρπάξει για τα καλά και να είσαι αδύναμος να αντιδράσεις.

Ενστικτο της επιβίωσης; Μαλακισμένε εγωϊστή. Ξέρεις ότι είναι ψέμα.

Εκείνη με έσωσε. Εκείνη και κείνο το γελοίο ημερολόγιο της. Πόσες φορές της είπα άραγε ότι κανένας δεν θα διαβάσει το κωλοημερολόγιο της; Οτι κανένας δεν θα μείνει ζωντανός μετά από μας για να μάθει τι απέγιναν οι ανθρώποι. Εκείνη έλεγε ότι δεν έχει σημασία που δεν θα το διαβάσει κανένας, σημασία έχει ότι γράφει. Πόσο είχα νευριάσει εκείνη την μέρα! Αντί να μάθει να επιβιώνει όπως εγώ πέρναγε τις μέρες της γράφοντας σ’ αυτό το ημερολόγιο για ότι συνέβαινε, ένας ακούραστος κάστορας που έφτιαχνε ένα φράγμα από αναμνήσεις. Σημασία έχει ότι γράφεις. Αργησα πολύ να καταλάβω πόση αλήθεια είχε αυτή η πρόταση. Αργησα για μένα, άργησα για κείνη. Πολύ αργά.

Δεν ήξερα γιατί έβγαλα το ημερολόγιο της από το μπαούλο. Σταμάτησα εδώ και καιρό να διαβάζω, έκοψα τις σχέσεις μου με τον κόσμο του Πριν και σίγουρα δεν θα ήθελα να διαβάσω ότι έγραψε εκείνη. Υπάρχει πολύς πόνος μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, πολλές αναμνήσεις. Το φράγμα στηριζόταν σε ένα μοναδικό ξυλάκι και αν το έσπαζα θα με έπνιγε.

Ηθελα να αυτοκτονήσω. Νομίζω ότι ήθελα δηλαδή γιατί ξύπνησα μισό δευτερόλεπτο πριν τραβήξω την σκανδάλη και τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα. Πέταξα το όπλο και κουλουριάστηκα σε μια γωνιά, κλαίγοντας. Τότε ήταν που το είδα. Ενα καφέ, σκονισμένο ημερολόγιο, με τις μισές σελίδες γεμάτες από μια ζωή που άνθησε μετά που ο Κόσμος μαράθηκε. Το ένστικτο με έκανε να πάρω στυλό και να γράψω. Δεν ήξερα τι έγραφα, οι λέξεις ήταν ασύνδετες και οι σκέψεις ένα θρυμματισμένο μωσαϊκό σε ένα μυαλό που είδε πάρα πολλά. Με κάθε αράδα όμως, κάθε λέξη, κάθε γράμμα, όλα γίνονταν πιο καθαρά. Εμενα τόσο καιρό στο σκοτάδι που ξέχασα πως είναι το φως.

Δεν έχω ξεμυτίσει έξω τις τελευταίες τρεις μέρες. Γράφω συνέχεια. Στην αρχή ήταν ακαταλαβίστικά, δεν υπήρχε νόημα αλλά σιγά-σιγά επιστρέφω στον παλιό μου εαυτό. Οι σκέψεις μου γίνονται πιο ξεκάθαρες και το μυαλό μου επανέρχεται. Το ημερολόγιο μου είναι το φάρμακο που παίρνω για να νικήσω τη γάγγραινα της μοναξιάς και της τρέλλας. Δεν ξέρω τι με έκανε να το πιάσω στα χέρια μου, αλλά είμαι ευγνώμων. Εχω ζήσει το τέλος του Κόσμου. Θα ήταν κρίμα να πεθάνω μόνος, πυροβολημένος από το ίδιο μου το όπλο.

Θα συνεχίσω λοιπόν να περιμένω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα. Θα συνεχίσω να περιμένω την μέρα που ο διάολος θα επιστρέψει για να τελειώσει την δουλειά που ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια. Για όσο καιρό είμαι ζωντανός, αυτό είναι το ημερολόγιο μου. Και δεν έχει καμία σημασία που δεν θα το διαβάσει κανένας.

Σημασία έχει ότι γράφω.

Advertisements

About ThePopCornMonster

Είμαι μόνος μου. Μένω στη Κύπρο αλλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ο Κόσμος έχει τελειώσει και εγώ προσπαθώ να επιβιώσω. Αυτή είναι η ιστορία μου
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Μέρα 3η: Το ταξίδι πίσω

  1. Raindrops says:

    “Πήγες και συ στην κόλαση με μαγιώ” μου είχε γράψει μια φίλη κάποτε. Πέρασε καιρός -και αφού το είχα αντιληφθεί – να καταφέρω να βρω την έξοδο, αλλά υπάρχει. Υπάρχουν και πισω~γυρίσματα αλλά όλα είναι μέσα στο “παιχνίδι “της ζωής. Το “ξυλάκι που δεν έσπασε”, τα “δευτερόλεπτα” πριν το τράβηγμα της σκανδάλης.. βοηθήματα & εμπόδια που ξεπερνιουνται για το επόμενο στάδιο, σε κάποια στιγμή θα έρθει η Νίκη. Το ζήτημα είναι να θέλουμε να βγούμε νικητές.
    Να γράφεις…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s