Μέρα 10η: Την μέρα που τέλειωσε ο κόσμος

Τώρα τελευταία δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τους Doors. Εχει χρόνια να τους ακούσω φυσικά, μιας και ο τελευταίο μέλος της μπάντας πέθανε πιθανότατα κάθιδρος από πυρετό, πνιγμένος σε μια λίμνη με το φλέγμα και το αίμα του. Οχι πως ήταν κάτι ξεχωριστό δηλαδή. Oλοι τους πέθαναν έτσι.

This is the End/ beautiful friend/the End…

Κάπως έτσι τέλειωσε ο κόσμος. Οχι με τον ίδιο ρυθμό όμως. Εδώ είναι η μεγάλη διαφορά. Αυτό το τραγούδι μιλά για ανθρώπους στωικούς που βλέπουν ένα τέλος που ήξεραν ότι έρχεται. Ανθρώπους που είχαν χρόνο να φιλοσοφήσουν το νόημα της ζωής, την ψευδαίσθηση της ύπαρξης και συμφιλιώθηκαν με το αναπόφευκτο. Στη πραγματικότητα όμως δεν έγινε έτσι. Στη πραγματικότητα το τέλος ήταν ξαφνικό, βίαιο, αιματηρό και είχε για μουσική υπόκρουση όχι την θλιμμένη μελωδία των Doors αλλά ουρλιαχτά, κατάρες και επιθανάτιους ρόγχους. Στο τέλος όμως το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Γιατί στις 11 Μαίου 2013, ο κόσμος  τελείωσε. Το τέλος των πολύπλοκων σχεδίων μας, το τέλος όλων όσων γνωρίζαμε. Το τέλος των πάντων.

Δεν ήταν πυρηνικά όπλα, ούτε ο Τρίτος Παγκόσμιος που μας αφάνισε. Ούτε καν εξωγήινοι. Ηταν η απλή ανθρώπινη βλακεία, η απληστία μας και η έλλειψη προνοητικότητας. Βάλαμε την θηλειά στο λαιμό μας, ανεβήκαμε στη καρέκλα και πηδήξαμε στο κενό. Γιατί στο τέλος, ήταν μια απλή γρίππη που ξεκλήρισε τον πλανήτη. Ενα απλό κρυολόγημα, ένα συνάχι, που το γιατρεύαμε με σούπα κοτόπουλο, πολλά υγρά και δυό μέρες στο κρεβάτι.

Βλέπετε, ακόμη κι όταν η ιατρικη επιστήμη ήταν στο απόγειο της, δεν είχε βρεθεί θεραπεία για το κοινό κρυολόγημα. Ο λόγος είναι επειδή ο ιός μεταλάσσεται, έτσι κάθε χειμώνα είχαμε καινούργιο είδος. Δεν ήταν πρόβλημα όμως γιατί με μια αντιβίωση το παλεύαμε και ανανεώναμε την μάχη για του χρόνου. Το 2013 όμως η γρίππη ήρθε οπλισμένη ως τα δόντια και μεις είμασταν εντελώς απροστάτευτοι. Ειχαμε εμπιστοσύνη στα μηχανήματα και τις εφευρέσεις μας. Πόσα λίγα ξέραμε. Πόσο εύθραστος ήταν ο κόσμος μας! Ισως αν δεν ήμασταν τόσο εξαρτημένοι να επιβιώναμε. Ισως αν δεν πληρώναμε τους επιστήμονες μας να ανακαλύπτουν 45 είδη κραγιόν για τα χείλη και τους πληρώναμε να βρούν θεραπείες για τις ασθένειες, τίποτα από εκείνα τα φρικτά να μην συνέβαινε. Δεν υπάρχει όμως λόγος να σκέφτομαι το παρελθόν. Οτι έγινε, έγινε και δεν ξεγίνεται.

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω την μέρα που μάθαμε για την γρίππη. Στον κόσμο του Πριν εγώ εργαζόμουν σαν διορθωτής κειμένων σε εφημερίδα. Ηταν Σάββατο όταν εγώ κι οι δημοσιογράφοι που ήταν βάρδια μάθαμε πρώτη φορά για την γρίππη. Το BBC είχε έκτακτο δελτίο για μια σειρά θανάτων στο Λονδίνο που κανένας δεν μπορούσε να εξηγήσει. Υστερα από λίγο το έπιασε το CNN και μέσα σε μια μέρα ο κόσμος όλος είχε την είδηση. Αρχικά δεν δώσαμε πολλή σημασία. Είχαμε δει πολλές ιατρικές τρομάρες από τα δελτία ειδήσεων για να έχουμε εμπιστοσύνη σε εκείνους και τις εταιρείες φαρμάκων που τους σπονσάρουν. Μέχρι την Κυριακή το βράδυ η είδηση έπαιζε τρίτη-τέταρτη στα δελτία και όλοι μιλούσαν για παραλλαγή του H1-N1. Τα κινούμενα κεφάλια στη τηλεόραση έλεγαν ότι πρέπει να αποφεύγουμε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο, να προμηθευτούμε αντιβίωση (φυσικά) και μας διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Μέχρι τότε απλά είχαν πεθάνει 5 ηλικιωμένοι.

Την Δευτέρα τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα. Οι λίγοι θανάτοι έγιναν ξαφνικά δεκάδες ενώ κρούσματα παρουσιάστηκαν σε Ελλάδα, Ρωσσία και Γερμανία. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κάλεσε έκτακτη διάσκεψη για να διαγνωστεί η προέλευση της αρρώστιας και οι ταξιδιώτες προτρέπονταν να ακυρώσουν τις διακοπές τους. Ακόμα όμως νομίζαμε ότι είχαμε τον έλεγχο. Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ συνέχιζαν να μας κοροϊδεύουν, όπως έκαναν πάντα.

Δεν πήρε πολύ καιρό να καταλάβουν τι κοινό είχαν οι πρώτοι πεθαμένοι. Ολοι τους επέστρεψαν στην Αγγλία μετά από διακοπές σε ένα μικρό χρυσοπράσινο φύλλο, μολυσμένο στο πέλαγο. Η Κύπρος κυρήχτηκε αμέσως υπό στρατιωτικό νόμο και κανένας δεν επιτρεπόταν να φύγει από το νησί. Οχι ότι δεν προσπάθησαν κάποιοι. Οσοι είχαν μικρά αεροπλάνα φόρτωσαν ότι είχαν και κατευθύνθηκαν προς Αίγυπτο και Τουρκία. Οσοι δεν έπεσαν στη θάλασσα λόγω υπερβολικού βάρους στο φορτίο καταρρίφθηκαν από αντιεροπορικά. Βλακεία, απληστία, κακία. Βλέπετε ένα μοτίβο εδώ;

Μόλις μαθεύτηκε ότι η γρίππη ξεκίνησε από εδώ, ένας επιστήμονας ποσταρε ένα βίντεο λέγοντας ότι το ΝΑΤΟ έκανε πειράματα σε μια μυστική εγκατάσταση στις Βάσεις. Βήχοντας και κατακόκκινος από τον πυρετό παραληρούσε για ένα ατύχημα, για συγκάλυψη και φυλάκιση όλων όσων είχαν εμπλακεί. Κλαίγοντας είπε ότι κατάφερε να δραπετεύσει και να βρει έναν υπολογιστή για να στείλει το μήνυμα του και ότι λυπόταν για ότι έγινε, ότι έκαναν στο κόσμο. Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη περίπτωση κανένας δεν θα τον πίστευε αλλά μέσα στον πανικό πιστέψαμε ότι ακούσαμε στο βίντεο. Το γεγονός ότι στο τέλος έσπασε η πόρτα του δωματίου που βρισκόταν και έπεσε νεκρός από πυροβολισμούς μαυροντυμένων κομάντος, βοήθησε λίγο με την αληθοφάνεια. Ισως όμως να ήταν καλύτερα γι’ αυτόν που πέθανε έτσι. Αν σκεφτεί κανείς την άλλη επιλογή.

Είδα με τα μάτια μου τι μπορεί να κάνει αυτός ο ιός. Για δύο εβδομάδες περίπου είσαι μια χαρά, χωρίς κανένα σύμπτωμα, μολύνοντας όσους έρθουν σ’ επαφή μαζί σου. Το τέλος έρχεται πολύ απότομα. Βήχας, πρήξιμο στους αδένες, ψηλός πυρετός και εμετός. Μέσα σε μια εβδομάδα είσαι νεκρός. Απαίσιος θάνατος και πολλοί  προτίμησαν να αυτοκτονήσουν παρά να περάσουν τόσο πόνο. Υποθέτω ότι τουλάχιστον γι’ αυτούς ήταν μια παρηγοριά.

Μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομαδάς ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε θεραπεία. Αλληλούια και ο κόσμος είχε σωθεί! Τα χειρότερα ήταν πίσω μας! Ο δυτικός πολιτισμός καβάλα στο άσπρο του άλογο ήρθε για να μας σώσει! Στρατιώτες με στολές χαζματ γύριζαν τα πρόχειρα νοσοκομεία που στήθηκαν στα πάρκα και την εξοχή για να δώσουν το φάρμακο σε όσους αρρώστησαν και χιλιάδες έτρεξαν σε στρατόπεδα όπου διανεμόταν το φάρμακο για να σωθούν. Εκατοντάδες ποδοπατήθηκαν μέσα στο πανικό ενώ άλλοι απλά δολοφονήθηκαν για να τους πάρουν το φάρμακο. Θυμάμαι που τους έβλεπα στη τηλεόραση και δεν ανοιγόκλεισα καν τα μάτια. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν εάν το φάρμακο δουλεύει. Εικόνες που πριν ένα μήνα θα με είχαν αηδιάσει τώρα δεν καταγράφονταν καν από το μυαλό μου. Ο Αρμαγεδώνας έχει μια τάση να αλλάζει τις προτεραιότητες.

Το φάρμακο ήταν αποτυχία. Ο ιός συνέχισε να σκοτώνει και πλέον οι κυβερνήσεις εγκατέλειψαν κάθε πρόσχημα. Η ηγεσία εξαφανίστηκε και ακολούθησε αυτό που συνήθως συμβαίνει όταν κυριαρχεί ο φόβος και δεν υπάρχει κάποιος να καθοδηγήσει και να κατευνάσει τον κόσμο. Λεηλασίες, μαζική υστερία, δολοφονίες, ακόμα και ανθρωποθυσίες. Η αστυνομία εξαφανίστηκε, τα νοσοκομεία έκλεισαν και κανένας δεν απαντούσε στις κραυγές του κόσμου στους δρόμους. Χάος και αναρχία παντού ενώ ο ιός συνέχιζε να σκοτώνει εκατομμύρια.

Κάπου εκεί χάσαμε την επαφή μας με τον έξω κόσμο. Οι μηχανικοί στις μονάδες παραγωγής ενέργειας σταμάτησαν να πηγαίνουν δουλειά και σύντομα ολόκληρο το νησί βυθίστηκε στο σκοτάδι. Μιας και σ΄ένα μονάρι που έμενα μόνος μου δεν είχα γεννήτρια, δεν είχα ιδέα για το τι απέγινε ο κόσμος. Οι εφημερίδες συνέχιζαν να κυκλοφορούν για ακόμα λίγες μέρες αλλά σύντομα σταμάτησαν κι αυτές. Τι ακολούθησε στο νησί  φαντάζομαι έγινε και στον υπόλοιπο κόσμο. Ανθρώποι κλειδαμπαρώθηκαν στα σπίτια τους και πυροβολούσαν όποιον πλησίαζε, γονείς αναγκάζονταν να σκοτώσουν τα ίδια τους τα παιδιά όταν αρρωστούσαν και ομαδικές αυτοκτονίες. Δεν υπήρχε όμως τρόπος διαφυγής. Δεν ξέρω εάν ο ιός μπήκε στο νερό και στον αέρα, ξέρω όμως ότι τους έβρισκε όλους αργά ή γρήγορα.

Μέσα σε έξι μήνες όλοι όσοι ήξερα ήταν νεκροί. Μέσα σ’ ένα χρόνο δεν είχε μείνει κανένας. Δεν ξέρω τι έγινε με τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά οι νεκροί στους δρόμους και στα κρεβάτια που βρίσκω μου δίνουν μια πολύ καλή ιδέα. Εγώ δεν αρρώστησα ποτέ μου, εκτός από ενα μικρό κρυολόγημα. Νόμιζα ότι θα πέθαινα, ότι ο ιός  επιτέλους με βρήκε αλλά μέσα σε λίγες ήμουν καλύτερα.

Δεν έχω ιδέα γιατί δεν αρρώστησα. Κάποιος άλλος μπορεί να πίστευε ότι είναι θεόσταλτος, ότι επελέγη από τον Θεό για αποστολή, ένας νέος Νωε που πρέπει να βρει έναν καινούργιο κόσμο. Εκείνος ο κάποιος όμως δεν θα είχε ακούσει στριγγλιές και πυροβολισμούς στους δρόμους. Δεν θα είχε βγάλει το κεφάλι από το παράθυρο για να δει πέντε άντρες να βιάζουν και μετά να ξεκοιλιάζουν μια γυναίκα. Εχω κοιτάξει στο πρόσωπο του Θεού και δεν είναι λαμπερό και καλοσυνάτο. Είναι κόκκινο, πρησμένο και παραμορφωμένο από οργή και απόγνωση. Κανένας Θεός δεν θα επέτρεπε να γίνουν τέτοια πράγματα. Κανένας Θεός δεν θα γύριζε το βλέμμα ενώ τα δημιουργήματα του γίνονταν κομμάτια. Εάν ξέρω κάτι με απόλυτη βεβαιότητα είναι ότι δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει Σχεδιο. Το μοναδικό πράγμα που υπάρχει, που υπήρξε ποτέ, είναι η επιβίωση.

Πρέπει να πηγαίνω τώρα. Οχι ότι βράδιασε και πήγε αργά, αν και μου φαίνεται οι νύχτες έχουν μεγαλώσει, αλλά επειδή οι αισθητήρες που έβαλα περιμετρικά του καταφυγίου έπιασαν μια κίνηση. Πιθανότατα να μην είναι τίποτα, ίσως αγριόσκυλοι ή αγρινά, αλλά ποτέ δεν βλάφτει να είσαι βέβαιος.

Επειδή δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που επιβίωσε το τέλος του κόσμου.

Advertisements

About ThePopCornMonster

Είμαι μόνος μου. Μένω στη Κύπρο αλλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ο Κόσμος έχει τελειώσει και εγώ προσπαθώ να επιβιώσω. Αυτή είναι η ιστορία μου
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Μέρα 10η: Την μέρα που τέλειωσε ο κόσμος

  1. Moonlight says:

    Αν πω απολαυστικό θα με παρεξηγήσεις; 🙂
    Keep it up, σε διαβάζουμε μονορούφι ρε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s