Μέρα 15η: Ο εφιάλτης με το τατουάζ

Σήμερα ήταν η τρίτη φορά που τους είδα μέσα σε δύο εβδομάδες. Ελεγχα τις παγίδες που έστησα στο δάσος της Αθαλάσσας (μετά την καταστροφή το μέρος γέμισε με κυνήγι) όταν άκουσα τις μοτοσυκλέτες τους να πλησιάζουν. Ο θόρυβος από τις εξατμίσεις τους ήταν σχεδόν προσβολή προς την σιγαλιά του δάσους, μια κακόφωνη ανάμνηση ενός παρελθόντος που είχε πεθάνει προ πολλού. Διερωτήθηκα για ένα-δυό δευτερόλεπτα για το που πηγαίναν αλλά έδιωξα τις σκέψεις από το μυαλό μου. Δεν με ενδιαφέρει, δεν ρωτώ. Πιθανότατα θα πήγαιναν για τον αυτοκινητόδρομο ή στο Νοσοκομείο για ιατρικές προμήθειες. Ευχήθηκα να μην βρουν εκείνο που ήθελαν και εκείνος που έχει ανάγκη να πεθάνει με αγωνιώδεις πόνους και συνέχισα την δουλειά μου.

Αναστέναξα ξέροντας ότι το φρέσκο κρέας απόψε είναι εκτός μενού αφού η φασαρία τους έδιωξε μακριά όλα τα ζώα που είναι σε απόσταση χιλιομέτρου. Το κυνήγι δεν πήγαινε καλά τελευταία και έχω να καλύψω και τις ανάγκες του χειμώνα. Ξεκίνησα να ξαναστήνω τις παγίδες, όταν άκουσα για δεύτερη φορά το μαρσάρισμα της μοτοσυκλέτας, αυτή την φορά πολύ πιο κοντά. Κοίταξα πέρα από τη φυλωσιά και είδα ένα σύνεφο σκόνης από την είσοδο του πάρκου. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Ερχονταν εδώ.

“Με βρήκαν”, ήταν το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μου και με έπιασε πανικός. Μόν0 όμως για μια στιγμή. Δεν μένεις ζωντανός σ’ αυτό το κόσμο αν τα παρατήσεις όλα κι αρχίσεις να τρέχεις μόλις σε πλησιάσει ο κίνδυνος. Δεν ήταν εδώ για μένα, κανένας δεν ξέρει ότι μένω στη περιοχή και οι μοναδικοί ανθρώποι που είδα ήταν άλλοι συμμορίτες τους. Γύρισα να επιθεωρήσω την περιοχή που βρισκόμουν. Η παγίδα ήταν σχεδόν αόρατη, μόνο αν πέσει κάποιος πάνω της μπορεί να την δει,  και ότι πρόδιδε ότι εδώ βρισκόταν κάποιος μπορούσα να το κουβαλήσω μαζί μου. Οπως πάντα είχα διέξοδο διαφυγής και μπορούσα να γίνω καπνός πολύ πριν έρθουν εδώ. Κάλυψη, μυστικότητα, επιβίωση. Αυτό ήταν το μυστικό μου και αυτό με κράτησε ζωντανό μέχρι σήμερα. Μάζεψα τα πράγματα μου και έκανα να φύγω αλλά άλλαξα αμέσως γνώμη.

Μπορεί να είναι βάρβαρα ζώα, αιμοδιψείς και απολίτιστοι αλλά εάν κάποιος τους είχε καλό μάτι μπορεί να με έβλεπε την ώρα που βρισκόμουν στον ορίζοντα. Βάρβαροι ναι, τυφλοί και ηλίθιοι όχι. Είχα πολύ λίγη για ν’ αποφασίσω αλλά μέχρι τότε ήμουν συνηθισμένος στις απότομες αποφάσεις.  Η καλύτερη ιδέα ήταν να μείνω εδώ και να τους περιμένω να φύγουν. Κρύφτηκα όσο καλύτερα μπορούσα, τσέκαρα ότι ο ήλιος ήταν πίσω μου και έβγαλα την καραμπίνα με το σκοπευτικό για να βλέπω καλύτερα. Λες και περίμεναν υπομονετικά να τελειώσω, μόλις βολεύτηκα ξεπήδησαν από το ύψωμα. Μέτρησα τρεις μοτοσυκλέτες, η κάθε μια με τον αναβάτη της, ντυμένοι όπως πάντα στα μαύρα, αξύριστοι και πιο επικίνδυνοι από στριμωγμένη κόμπρα. Πάρκαραν τις μοτοσυκλέτες τους δίπλα από ένα τραπεζάκι, κατέβηκαν για να τεντωθούν και κινήθηκαν προς  την βρύση στο κέντρο του πρώην εκδρομικού χώρου. Τουλάχιστον τώρα ήξερα γιατί είναι εδώ. Κάποιος από αυτούς πρέπει κάποτε να έμενε εδώ κοντά και ήξερε ότι η βρύση είχε πάντα τρεχούμενο νερό. Εκανα μια νοητική υπενθύμιση για να μην ξανάρθω εδώ για νερό και συνέχισα να παρακολουθώ.

Ο πρώτος που πήγε στο βρύση έμοιαζε περισσότερο με τρολλ από ιστορία του Τολκιν παρά με άνθρωπο. Ηταν ένας τεράστιος τύπος, κοντά στο 1,90, περίπου 160 κιλά, κι αν κρίνω από τον τρόπο που συμπεριφερόταν στους άλλους πρέπει να ήταν ο αρχηγός της παρέας. “Κάποιος δεν έχει πρόβλημα να βρίσκει φαϊ”, σκέφτηκα με λίγη πίκρα αλλά το αίσθημα της αδικίας δεν έμεινα για πολύ. Η Μαύρη Συμμορία (έτσι τους άρεσε να τους λένε) δεν είχε κανένα πρόβλημα διαβίωσης αφού ήταν τα αφεντικά της πόλης. Οτι ήθελαν το έπαιρναν από τις εδώ και χρόνια εγκατατελειμμένες επιχειρήσεις και δεν άφηναν κανένα να αμφισβητήσει το δικαίωμα τους να κάνουν ότι θέλουν. Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια οταν μια άλλη συμμορία προσπάθησε να ξεκινήσει πόλεμο για τον έλεγχο των τροφίμων. Τα κεφάλια τους ακόμα σαπίζουν πάνω στα παλούκια που είναι καρφωμένα στην είσοδο της πόλης, θυμίζοντας σε όλους τι παθαίνουν όσοι  αμφισβητούν την κυριαρχία τους. Ο δεύτερος άντρας ήταν επίσης ψηλός αλλά τουλάχιστον 60 κιλά πιο αδύνατος από τον αρχηγό και λίγα χρόνια μεγαλύτερος, γύρω στα 40. Περίμενε υπομονετικά τον πρώτο να γεμίσει το παγούρι του και κουβέντιαζε με τον τρίτο, που δεν μπορούσα να δω γιατί ένα δέντρο μου μπλόκαρε την θέα. Σκέφτηκα να αλλάξω θέση αλλά εγκατέλειψα αμέσως την ιδέα. Η παραμικρή κίνηση μπορούσε να με προδώσει και η σκέψη ότι μπορούσε να μονομαχήσω με το ανθρώπινο τρολλ και τους υποτακτικούς του δεν μου φαινόταν ιδιαίτερα δελεαστική. Οι τρεις τους γέμισαν τα παγούρια τους και έκατσαν στο τραπεζάκι που άφησαν τις μοτοσυκλέτες τους για να φάνε. Εβγαλαν τα αυτόματα πάνω, ξετύλιξαν κάτι που έμοιαζε με σαντουιτς και άρχισαν να τρώνε γελόντας και φωνάζοντας. Η κακοφωνία τους μου τρυπούσε τ’ αυτιά, εκατό φορές χειρότερα απ’ ότι η εξάτμιση της μοτοσυκλέτας τους. Τους έβλεπα να τρώνε (ο τρίτος ακόμα δεν φαινόταν γιατί βρισκόταν δίπλα από το τρολλ) και δεν μπορούσα να μην γελάσω με τα όπλα τους. Ξέχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που πυροβόλησα με όπλο, αφού η ανάγκη μου μυστικότητα το απαγόρευε. Ο θόρυβος ήταν σίγουρο ότι θα τραβούσε προσοχή γι’ αυτό και γω προτιμώ να κυνηγώ με την βαλλίστρα. Βρήκα μια όταν έπαιρνα πράγματα από το ένα κατάστημα που πουλούσε στρατιωτικά είδη, καμία εκατοστή βέλη και έμαθα πως να σημαδεύω και να σκοτώνω. Χρειάστηκε λίγος καιρός βέβαια ώσπου να συνηθίσω αλλά τώρα το ένιωθα σαν προέκταση του εαυτού μου. Εξ’ ίσου αποτελεσματικό με το όπλο, με το επιπρόσθετο πλεονέκτημα ότι δεν τραβάει την προσοχή όλων σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου. Οχι ότι δεν είχα όπλα. Πάντα στις εξόδους μου έχω μια καραμπίνα με σκοπευτικό κι ένα περίστροφο, σε περίπτωση που τα πράγματα πάνε στραβά αλλά στη πορεία ανακάλυψα ότι η βαλλίστρα είναι η καλύτερη λύση.

Την ώρα όμως που ζύγιζα μέσα μου τα υπέρ και τα κατά της βαλλίστρας, το Τρολλ αποφάσισε να πάει για μια δεύτερη δόση νερό και άφησε τον συνδαιτημόνα του μόνο στο οπτικό μου πεδίο. Τότε ήταν που είδα καλύτερα τον μυστηριώδη τρίτο και το θέαμα πάγωσε το αίμα στις φλέβες μου. Η καρδιά μου άρχισε να σφυροκοπά, τα δάχτυλα έτρεμαν ανεξέλεγκτα και το όπλο γλίστρησε για λίγο από το χέρι μου. Ημουν σε κατάσταση σοκ και ποτέ μου δεν ευχήθηκα πιο πολύ να ήμουν στο καταφύγιο μου. Μπορεί τα χρόνια που πέρασαν να άφησαν το σημάδι τους πάνω του, όμως όλοι οι ποταμοί του κόσμου δεν ήταν αρκετοί για να σβήσουν εκείνο το απαίσιο τατουάζ που κάλυπτε την αριστερη πλευρά του προσώπου του από την μνήμη μου. Ηξερα πολύ καλά ποιός ήταν και κυρίως, ήξερα για τι πράγματα είναι ικανός. Στριγγλιές πλημμύρισαν τ’ αυτιά και αίμα τα μάτια μου. Παιχνίδια του μυαλού βέβαια αλλά η δύναμη της ανάμνησης ήταν τόσο δυνατή που με τάραξε σύγκορμο. Κράτησα το όπλο σταθερό, αρκετή ώρα για να τον δω να κοιτάζει προς το μέρος μου και να γελά. Κατάλαβε ότι ήμουν εκεί; Πως;

Εψαξα αμέσως για τους άλλους δύο και έβαλα καλύτερα το όπλο στον ώμο μου. Τέρας ξε-τέρας, δεν νομίζω να έμαθε πως να αποφεύγει σφαίρες. Τους είχα όλους στο στόχαστρο και με τρεις πυροβολισμούς μπορούσα να τους κάνω να φάνε χώμα. Βεβαίως θα έπρεπε να τα παρατήσω όλα και να φύγω γιατί οι υπόλοιποι της Μαύρης Συμμορίας θα με κυνηγούσαν αλλά δεν είναι λες και είχα άλλη επιλογή. Το τέλος όμως ευτυχώς δεν ήταν τόσο δραματικό. Οι τρεις τους απλά καβάλησαν τις μοτοσυκλέτες τους και έφυγαν, αγνοώντας εντελώς πόσο κοντά βρέθηκαν στο ταξίδι για τον ποταμό Αχέροντα. Εμεινα για ώρα ακίνητος, οι αισθήσεις μου σε επιφυλακή και έτοιμος για τα πάντα. Μόνο όταν άκουσα τον θόρυβο από τις μοτοσυκλέτες τους να σβήνει στην απόσταση ηρέμησα λίγο αλλά και πάλι δεν τολμούσα να ξεμυτίσω. Ο φόβος βλέπετε είναι ιδιαίτερα καλό παραλυτικό. Ο ήλιος έδυσε σε μια θάλασσα φωτιάς και το φεγγάρι έκανε τα πρώτα του ασημένια βήματα στον ουρανό πριν αρχίσω το ταξίδι για το σπίτι. Και σε κάθε μου βήμα μια φωνή μου μιλούσε, μια φωνή που βασάνιζε τα όνειρα μου και νόμιζα ότι είχα αφήσει για πάντα πίσω. Και πάντα έλεγε το ίδιο πράγμα.

“Πρόσεχε τον”

 

Advertisements

About ThePopCornMonster

Είμαι μόνος μου. Μένω στη Κύπρο αλλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ο Κόσμος έχει τελειώσει και εγώ προσπαθώ να επιβιώσω. Αυτή είναι η ιστορία μου
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s